Jul 11, 2006
قديما
بازي رو ديدم ولي حس سابق رو نداشت.
ياد اون موقعها افتادم كه با دادكشيدن هاي باره سي آخر بازي ،چقدر درد كشيديم.
كه چطور با اخراج زولا كمتر از بيست دقيقه بعد از ورودش چقدر اعصابمون به هم ريخت.
چه حسي داشت كه با باخت ايتاليا حتي اشك مي ريختيم.
الان....
از بازيها فقط سه بازي ايران رو ديدم و بازي فينال.
اون هم نصفش رو چرت زدم چون فرداش بايد ميرفتم شيراز.نصفش رو هم روزنامه خوندم.
و در آخر اصلاً حس خاصي نداشتم كه اين برد يا اون.
به خاطر گذشته ها ايتاليا رو دوست داشتم و به خاطر حال فرانسه.
كدوم مهمتره؟
 
posted by تيستو سبزانگشتي at 9:33 AM | Permalink |


2 نظرات بهاري شما:


  • At 7/11/2006 11:52 AM, Anonymous ارسلان

    سال 1982 جام جهانی اسپانیا هفت سالم بود یه بازیکنی داشت به اسم پائولو روسی شماره بیست بابام میگفت سیاسی بوده و زندانی بوده و بعد که آزاد شده دعوت شده به تیم ملی ایتالیا توی همون جام اینقدر گل زد که بابام میگفت تمام سالهایی که توی زندان بوده رو داره جبران میکنه و من چون عاشق بابام بودم عاشقش شدم و عاشق ایتالیا و جالبه بعد از جام هم دوباره بدلیل نوشتن کتاب خاطراتش از زندان، زندانی شد و هنوز هم ایتالیا رو دوست دارم شاید یه حس غم کودکیه و یادگار قدیمی

     
  • At 7/11/2006 1:16 PM, Anonymous Babak

    نمي دونم چرا مثل جامهاي قبل از سال 2000 ديگه شور و هيجان به چند تيم خاص داريم ولي يادش بخير اگه يه روز فوتبالي از باشگاه هاي انگولا هم نشون ميداد با حرص و ولع تمام ميشستيم كيف ميكرديم.يادش بخير برنامه ورزش و مردم با اجراي آقاي شفيع و گزارش گري منحصر به فردش واطلاعات كامل كاملش!!! از بازيكنا.بيشتر هم فوتبالهاي ناب باشگاههاي ايتاليارو نشون ميداد.